| تبليغات | X |
 حتما خوانده شود
می روی سفر! برو ,ولی زود برنگرد مثل آن پرنده باش آن پرنده ای که رو به نور کرد. می روی,ولی به ما بگو راه این سفر چه جوری ست؟ از دم حیاط خانه ات تا حیاط خلوت خدا چند سال نوری است؟ راستی چرا مسیر این سفر روی نقشه نیست؟ شاید اسم این سفر که می روی زندگی ست! جز دلت که لازم است هیچ چیز با خودت نمی بری؟ نبر,ولی از سفر که آمدی راه با خودت بیار راه های دور و سخت خسته ایم از این همه جاده های امن و راه های تخت. می روی سفر برو , ولی زود برنگرد مثل آن پرنده باش آن پرنده ای که عاقبت قله سپید صبح را فتح کرد. عرفان نظر آهاری |
|
|
گر بدین سان زیست باید پست من چه بی شرمم اگر فانوس عمرم رابه رسوایی نیاویزم بر بلندای کاج خشک کوچه بن بست. گر بدین سان زیست باید پاک من چه ناپاکم اگر ننشانم از ایمان خود, چون کوه یادگاری جاودانه بر تراز بی بقای خاک! احمد شاملو |
از درخت شاخه در آفاق ابر برگ های ترد باران ریخته! بوی لطف بیشه زاران بهشت با هوای صبحدم آمیخته! سیم هر ساز از ثریا تا زمین خیزد از هر پرده آوازی حزین هر که با آواز این ساز آشنا می کند در جویبار جان شنا! دلربای آب شاد و شرمناک عشق بازی می کند با جان خاک! خاک خشک تشنه دریا پرست زیر بازی های باران مست مست! می شکافد دانه می بالد درخت می درخشد غنچه همچون روی بخت! باغ ها سرشار از لبخندشان دشت ها سرسبز از پیوندشان چشمه و باغ و چمن فرزندشان با تب تنهایی جانکاه خویش زیر باران می سپارم راه خویش شرمسار از مهربانی های او می روم همراه باران کو به کو چیست این باران که دلخواه من است؟ زیر چتر او روانم روشن است چشم دل وا می کنم قصه ی یک قطره ی باران را تماشا می کنم: قطره ها چشم انتظاران هم اند چون به هم پیوست جان ها بی غمند چون رسد هر قطره گوید:" دوست! دوست ..." می کنند از عشق هم قالب تهی ای خوشا با مهرورزان همرهی! با تب تنهایی جانکاه خویش زیر باران می سپارم راه خویش سیل غم در سینه غوغا می کند قطره ی دل میل دریا می کند قطره ی تنها کجا , دریا کجا دور ماندم از رفیقان تا کجا همدلی کو ؟ تا شوم همراه او سر نهم هر جا که خاطرخواه او! شاید از این تیرگی ها بگذریم ره بسوی روشنایی ها بریم می روم شاید کسی پیدا شود بی تو کی این قطره ی دل , دریا شود؟ فریدون مشیری |
 |
|
After the verb فعل To love عاشق شدن To help یاری دادن Is The most زیباترین Beautiful فعل Verb جهان است. In the world
|
تو چه ساده ای و من چه سخت تو پرنده ای و من درخت آسمان همیشه مال توست ابر زیر بال توست من ولی همیشه گیر کرده ام تو به موقع می رسی و من سال هاست دیر کرده ام خوش به حال تو که می پری راستی چرا دوست قدیمی ات – درخت را – با خودت نمی بری ؟ فکر می کنم توی آسمان جا برای یک درخت هست هیچ کس در بزرگ باغ آفتاب را رو به ما نبست یا بیا و تکه ای از آسمان برای من بیار یا مرا ببر توی آسمان آبی ات بکار خواب دیده ام دست های من آشیانه تو می شود قطره قطره قلب کوچکم آب و دانه تو می شود میوه ام: سیب سرخ آفتاب. برگ های تازه ام: ورق ورق نور ناب. خواب دیده ام شب , ستاره ها از تمام شاخه های من تاب می خورند ریشه های تشنه ام توی حوض خانه خدا آب می خورند من همیشه خواب دیده ام , ولی ... راستی هیچ فکر کرده ای یک درخت توی باغ آسمان چقدر دیدنی است ؟! ریشه های ما اگر چه گیر کرده است میوه های آرزو , ولی رسیدنی است !
|
|
وقتی راه رفتن آموختی , دویدن بیاموز و دویدن که آموختی , پرواز را. راه رفتن بیاموز, زیرا راههایی که می روی جزیی از تو می شوندو سرزمین هایی که می پیمایی بر مساحت تو اضافه می کنند. دویدن بیاموز, چون هر چیزی را که بخواهی دور است و هر قدر که زود باشی دیر. و پرواز را یاد بگیر, نه برای اینکه از زمین جدا باشی برای آن که به اندازه فاصله زمین تا آسمان گسترده شوی. من راه رفتن را از یک سنگ آموختم , دویدن را از یک کرم خاکی و پرواز را از یک درخت. بادها از رفتن به من چیزی نگفتند, زیرا آنقدر در حرکت بودند که رفتن را نمی - شناختند! پلنگان دویدن را یادم ندادند, زیرا آنقدر دویده بودند که دویدن را از یاد برده بودند! پرندگان نیز پرواز را به من نیاموختند, زیرا چنان در پروازخود غرق بودند که آن را به فراموشی سپرده بودند! اما سنگی که درد سکون را کشیده بود رفتن را می شناخت و کرمی که در اشتیاق دویدن سوخته بود , دویدن را می فهمید و درختی که پاهایش در گل بود , از پرواز بسیار می دانست! آنها از حسرت به درد رسیده بودند و از درد به اشتیاق و از اشتیاق به معرفت. وقتی رفتن آموختی دویدن بیاموز و دویدن که آموختی پرواز را . راه رفتن بیاموز, زیرا هر روزباید از خودت تا خدا گام برداری. دویدن بیاموز , زیرا چه بهتر که از خودت تا خدا بدوی. و پرواز را یاد بگیر, زیرا باید روزی از خودت تا خدا پر بزنی.
آرمان شاه زیدی! |
|
شیطان لعنتی خطهای ذهن مرا اشغال می کند هی با شماره های غلط , زنگ می زند, آن وقت من اشتباه می کنم و او با اشتباه های دلم حال می کند. دیروز یک فرشته به من می گفت: تو گوشی دل خود را بد گذاشتی آن وقت ها که خدا به تو زنگ می زد آخر چرا جواب ندادی؟ چرا برنداشتی؟! یادش بخیر آن روزها مکالمه با خورشید دفترچه های کوچک ذهن من را سرشار خاطره می کرد امروز پاره است آن سیم ها که دلم را تا آسمان مخابره می کرد. با من تماس بگیر , خدایا حتی هزار بار وقتی که نیستم لطفا پیام خود را روی پیغام گیر دلم بگذار. آرمان شاه زیدی
|
|
کاش چون پاییز بودم... کاش چون پاییز بودم کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم برگ های آرزویم یکایک زرد می شد آفتاب دیدگانم سرد می شد آسمان سینه ام پردرد می شد ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ می زد اشک هایم همچو باران دامنم را رنگ می زد وه... چه زیبا بود اگر پاییز بودم وحشی و پرشور و رنگ آمیز بودم شاعری در چشم می خواند... شعری آسمانی در کنارم قلب عاشق شعله می زد در شرار آتش دردی نهانی نغمه ی من... همچو آوای نسیم پر شکسته عطر غم می ریخت بر دلهای خسته پیش رویم: چهره ی تلخ زمستان جوانی پشت سر: آشوب تابستان عشقی ناگهانی سینه ام: منزلگه اندوه و درد و بدگمانی کاش چون پاییز بودم... کاش چون پاییز بودم فروغ فرخزاد
|
ميدانم ميدانم که روزی آفتاب نگاه تو در چشمان پر از درد من غروب میکند
کبوتر سپيد قلب تو ميدانم روزی بر بام نگاه من مینشيند ميدانم
ميدانم که روزی فاصله ها از بين میروند ميدانم ميدانم که تو سهم من از زندگی هستی
ميدانم که روزی به من میگويی که با تمام وجود دوستم میداری ميدانم روزی
من فرشته نجات قلب شکسته ات خواهم بود
روزی مرحم قلب زخميت را در داستان من میابی روزی مرا میبينی
ولی نه از اوج آسمان بلکه میآی به کنارم پرنده زيبای خوشبختيم ميدانم که
روزی حتی آخرين روز زندگيم تو را خواهم داشت ميدانم که تو حتی آن روز به کنارم میای
و قلب سرد مرا با آتش عشقت میسوزانی ميدانم که تو روزی هديه خدا به من خواهی بود
او مرا دوست دارد و ميدانم که تو را به من هديه میدهد هديه ای به جبران لحظه به لحظه
زندگی تلخم!
دوستت داشتم و دارم ميخواهم روزی پرستار قلبت باشم انقدر منتظر ميمانم تا بتوانم
روزی منّت نگاه پاکت را بکشم ميمانم تا روزی که به من احتياج داری به سراغت میآيم 
و من آن روز میآيم که به دنيا ثابت کنم عشق تو هرگز نمیمیرد
وقتی هستی نيستم.... وقتی نيستی هستم..وقتی هستم نيستی.......وقتی نيستم هستی
ای همه نيست شده هستی من هستی من نيست میشود وقتی تو نيستی!!!!!
خدايا گر تو درد عاشقي رو مي کشيدي 
تو هم زهر جدايي را به تلخي مي چشيدي
اگر چون من به مرگ آرزو ها مي رسيدي
پشيمون مي شدي از اينکه عشق رو آفريدي
خدايا عاصي و خسته به درگاه تو رو کردم
نماز عشق را آخر به خون دل وضو کردم
دلم ديگر به جان آمد در اين شبهاي تنهايي
بيا بشنو تو فريادي که پنهان در گلو کردم
بگو هرگز سفر کردي سفر با چشم تر کردي؟
کسي را بدرقه با اشک تو با خون جگر کردي؟
زشهرآرزوهايت به ناکامي گذر کردي؟
گل اميد تو پرپر به خاک رهگذر کردي؟
خدايا گر تو درد عاشقي را مي کشيدي
دنیا غروب آرزوهاست
هيچ حرف دگري نيست که با تو بزنم
تو نمي فهمي اندوه مرا
چه بگويم به تو اي رفته ز دست
شدم از مستي چشمان تو مست شده ام سنگ پرست
مرگ بر آنکه دلش رو به دل سنگ تو بست
تو نمي فهمي اندوه مرا ...................................................
این هم یک شعر که از خودم دروکردم!!!
حالمان بد نيست غم کم می خوريم کم که نه! هر روز کم کم می خوريم
آب می خواهم، سرابم می دهند عشق می ورزم عذابم می دهند
خود نمیدانم کجا رفتم به خواب از چه بیدارم نکردی آفتاب؟؟
خنجری بر قلب بيمارم زدند بی گناهی بودم و دارم زدند
دشنه ای نامرد بر پشتم نشست از غم نامردمی پشتم شکست
سنگ را بستند و سگ آزاد شد يک شبه بيداد آمد داد شد
عشق آخر تيشه زد بر ريشه ام تيشه زد بر ريشه ی انديشه ام
عشق اگر اينست مرتد می شوم خوب اگر اينست من بد می شوم
بس کن ای دل نابسامانی بس است کافرم دیگر مسلمانی بس است
در میان خلق سردرگم شدم عاقبت آلوده مردم شدم
بعد ازاين بابی کسی خو می کنم هر چه در دل داشتم رو می کنم
نیستم از مردم خجر بدست بت پرستم بت پرستم بت پرست
بت پرستم،بت پرستی کار ماست چشم مستی تحفه ی بازار ماست
درد می بارد چو لب تر می کنم طالعم شوم است باور می کنم
من که با دريا تلاطم کرده ام راه دريا را چرا گم کرده ام؟؟؟
قفل غم بر درب سلولم مزن! من خودم خوشباورم گولم مزن!
من نمی گويم که خاموشم مکن من نمی گويم فراموشم مکن
من نمي گويم که با من يار باش من نمی گويم مرا غم خوار باش
من نمی گويم،دگر گفتن بس است گفتن اما هيچ نشنفتن بس است
روزگارت باد شيرين! شاد باش دست کم يک شب تو هم فرهاد باش
آه! در شهر شما ياری نبود قصه هايم را خريداری نبود!!!
وای! رسم شهرتان بيداد بود شهرتان از خون ما آباد بود
از درو ديوارتان خون می چکد خون من،فرهاد،مجنون می چکد
خسته ام از قصه های شوم تان خسته از همدردی مسموم تان
اينهمه خنجر دل کس خون نشد اين همه ليلی،کسی مجنون نشد
آسمان خالی شد از فريادتان بيستون در حسرت فرهادتان
کوه کندن گر نباشد پيشه ام بويی از فرهاد دارد تيشه ام
عشق از من دورو پايم لنگ بود قيمتش بسيار و دستم تنگ بود
گر نرفتم هر دو پايم خسته بود تيشه گر افتاد دستم بسته بود
هيچ کس دست مرا وا کرد؟ نه! فکر دست تنگ مارا کرد؟ نه!
هيچ کس از حال ما پرسيد؟ نه! هيچ کس اندوه مارا ديد؟ نه!
هيچ کس اشکی برای ما نريخت هر که با ما بود از ما می گريخت
چند روزی هست حالم ديدنیست حال من از اين و آن پرسيدنيست
گاه بر روی زمين زل می زنم گاه بر حافظ تفاءل می زنم
حافظ ديوانه فالم را گرفت يک غزل آمد که حالم را گرفت:
" ما زياران چشم ياری داشتيم خود غلط بود آنچه می پنداشتيم
